ชายหนุ่มผู้เอาชนะเส้นทางอันแสนโหดร้ายของการถูกบังคับให้เป็นแม่สื่อ
ผู้ซึ่งสามารถดึงดูดใจใครก็ได้ ในที่สุดก็ก้าวขึ้นสู่ความเป็นผู้ใหญ่ด้วยความมุ่งมั่นที่จะค้นหารักแท้และสำเร็จการศึกษา

ชื่อของเขาคือ... นักเบสบอลซาวาราเระ⚾

　　　　　  🔺ดวงอาทิตย์ 🔺ซาวาเร

"เฮ้ ซาวาราเระ!
ทำไมถึงกลับบ้านก่อนล่ะ?"

"หืม? อ๋อ ดวงอาทิตย์นี่เอง มีอะไรผิดปกติเหรอ?"

"มีอะไรผิดปกติเหรอ? คุณบอกว่าอยากมาพักช่วงสุดสัปดาห์ไม่ใช่เหรอ?"

ขณะที่ซาวาราเระกำลังเดินกลับบ้านคนเดียวหลังจากทำกิจกรรมชมรมเสร็จ เขาก็ได้ยินเสียงคนเรียกชื่อเขาดังมาจากด้านหลัง คนที่เรียกชื่อเขารีบวิ่งเข้ามาหาเขาพร้อมกับสัมภาระมากมายในอ้อมแขน แม้จะเหนื่อยล้าจากกิจกรรมชมรมก็ตาม

"หืม? ฉันพูดแบบนั้นเหรอ...?"

"จำไม่ได้เหรอ?!
แต่...แต่การนั่งรถบัสสนุกกว่านะ!
ครั้งหน้าคุณเป็นคนบอกว่าเราควรไปเจอกันที่บ้านฉันนี่นา..."

ไทโยพูดอย่างเขินอายและสั่นเล็กน้อย ซาวาราเระรู้สึกประหลาดใจที่เสียงของเขาเบาลงเรื่อยๆ จนพูดไม่ออก ขณะที่ไทโยพูดต่อไป

"หืม... อะไรนะ? มีแค่ฉันคนเดียวหรือเปล่าที่รู้สึกดีใจกับเรื่องนี้มาก ๆ...?"

บางทีความเหนื่อยล้าจากการทำกิจกรรมชมรมและการวิ่งอาจจะเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน ทำให้ไทโยปล่อยกระเป๋าเคลือบที่เขาสะพายอยู่บนไหล่ลงพื้นด้วยความสิ้นหวัง

ซาวาราเระรู้สึกว่าไทโยน่ารักมาก เพราะเขาตกใจมากที่ไม่มีโอกาสได้ใช้เวลาร่วมกับเธอ

"ก็ฉันไม่ได้บอกเธอว่าห้ามมานี่
นา พ่อกับแม่ฉันกลับบ้านดึก เลยไม่ว่าอะไรหรอก ถึงแม้เธอจะส่งเสียงดังนิดหน่อยก็ตาม..."

ด้วยเจตนาแอบแฝง ฉันเผลอบอกไทโยไปว่าพ่อแม่จะกลับบ้านดึก และเมื่อฉันเหลือบมองเขา เขาก็พูดว่า "อืม..." แล้วแสร้งทำเป็นไม่สนใจ แต่สีหน้าของเขาแสดงออกถึงความคาดหวังอย่างชัดเจน และเขาก็กำลังยิ้มกว้าง ร่างกายฉันร้อนผ่าว ขาของฉันที่น่าจะอ่อนล้าจากการทำกิจกรรมชมรม กลับวิ่งเร็วขึ้นอย่างกะทันหัน

--------------------------------------

"ฉันกลับมาแล้ว~"
"ขอโทษที่รบกวนนะคะ"

ซาวาราเระถอดรองเท้าตามปกติ แต่ทันทีที่ประตูหน้าปิดลง ไทโยก็โอบกอดเขาจากด้านหลัง..

"เฮ้!

    เฮ้ คุณกำลังทำอะไรอยู่..."

"ไม่เป็นไรหรอก ไม่มีใครอยู่ตรงนั้นใช่ไหม?"

พูดจบ ไทโยก็ปลดเข็มขัดของซาวาราเระจากด้านหลังอย่างชำนาญ และพยายามดึงกางเกงของเขาลง

"ค-คุณ... คุณใจร้อนเกินไป!
คุณพยายามจะกระตุ้นตัวเองจริงๆเหรอ?!"

"คุณเป็นคนที่กังวลใช่ไหม?
ไม่เป็นไรหรอก แค่นิดหน่อยนะ ♡"

"แก...ลิงวิปริต!!"

ไม่มีทาง! ในที่แบบนี้... ///
ถ้าพ่อแม่กลับบ้านเร็ว พวกท่านจะรู้ทันที
!

"ซาวาเร...เฮ้ แค่นิดเดียวเอง!"

"ไม่เอา!
อดทนรอจนกว่าจะถึงห้องฉันก่อนนะ... โอเคไหม?"

"(ชิ)... เข้าใจแล้ว"

เขาจับเข็มขัดที่ถอดออกไว้แน่น แล้วเกลี้ยกล่อมไทโย ก่อนจะพาเขาไปยังห้องของตน

ไทโยที่ถูกบังคับให้รอ ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่ แต่ซาวาราเระกลับรู้สึกเขินอาย เมื่อคิดว่าไทโยอยากอยู่กับเขามากจริงๆ

 

--------------------------------------

 

"อืมมม ❤︎อืมมม ❤︎อืมมม...❤︎

อืมมม♡ อืมมมมม... อืมมม♡♡"

ในที่สุด ก็เริ่มเล่นบอลได้เลย...!!

    เสียงไซเรนดังลั่น ______

โปรดติดตามต่อในตอนที่สอง _______